Πριν από πολλά χρόνια διατυπώθηκε η άποψη ότι τα οιστρογόνα π αίζουν σημαντικό ρόλο στον καρκίνο του όρχεως. Επιδημιολογικά στοιχεία έδειξαν ότι η χορήγηση στιλβεστρόλης κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης μπορεί να οδηγήσει σε αύξηση ταυ καρκίνου του όρχεως και άλλων ανωμαλιών που συμπεριλαμβάνουν την κρυψορχία και τον χαμηλό αριθμό σπερματοζωαρίων. Στην πράξη πάντως, πολύ λίγοι άνδρες είχαν εκτεθεί σε στιλβεστρόλη κατά την ενδομήτρια ζωή και ούτε αυτή ούτε κάποιο άλλο φάρμακο θα μπορούσε να κατηγορηθεί για τις αναφερθείσες γενικές τάσεις. Όμως πολλές τοξικές ουσίες του περιβάλλοντος που έχουν ανασκευαστεί από τον άνθρωπο, μπορεί να δρουν σαν οιστρογόνα και δημιουργούν ένα θεωρητικό κίνδυνο στο άρρεν έμβρυο εάν προσληφθούν από τη μητέρα πριν η κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης.
Τα στοιχεία αυτά οδήγησαν στη διατύπωση της "υπόθεσης των οιστρογόνων" που έλαβε μεγάλη έκταση στα μέσα μαζικής ενημέρωσης και η οποία σε γενικές γραμμές έχει ως εξής:

"Είναι δυνατόν θεωρητικά με παθοφυσιολογικούς μηχανισμούς να ερμηνευθεί πως η αυξημένη έκθεση κατά την εμβρυϊκή ζωή σε οιστρογόνα ή χημικές ουσίες με δράση οιστρογόνων, μπορεί να οδηγήσει στις μεταβολές της ανάπτυξης και της λειτουργίας των όρχεων και του αναπαράγωγικού συστήματος του άρρενος, που έχουν αναφερθεί όλο και περισσότερο στον άνθρωπο και τα άγρια ζώα. τα τελευταία 30 με 50 χρόνια. Επιπλέον, έκθεση σε εξωγενή οιστρογόνα, όπως η διαιθυλστιλβεστρόλη κατά τη διάρκεια της εμβρυϊκής και νεογνικής ζωής μπορεί να οδηγήσει σε αύξηση των ανωμαλιών του αναπαραγωγικού συστήματος.
Οι υποδεικνυόμενοι μηχανισμοί δια των οποίων η έκθεση στα οιστρογόνα μπορεί να προκαλέσει ανωμαλίες του αναπαραγωγικού συστήματος του άρρενος, παρουσιάζονται σαν υπόβεση στην οποία θα πρέπει να επικεντρωθεί η συζήτηση και η έρευνα. Υπάρχει σημαντικό κίνητρο για έρευνα, οι διαταραχές του αναπαραγωγικού συστήματος του άρρενος συνήθους έχουν σοβαρές συνέπειες για τα προσβεβλημένα άτομα και ένας, όλο και περισσότερο αυξανόμενος, αριθμός ανδρών ανήκει σε αυτήν την κατηγορία. Για παράδειγμα η συχνότητα της κρυψορχίας είναι 2% έως 3%. Η μείωση του αριθμού των σπερματοζωαρίων που έχει αναφερθεί, φαίνεται ότι αφορά μεγαλύτερη αναλογία και δεν μπορεί παρά να μειώνει τη γονιμότητα των ανδρών. Εάν όλες ή κάποιες από τις ανωμαλίες του αναπαραγωγικού συστήματος είναι αποτέλεσμα μιας διαφορετικής έκθεσης στα οιστρογόνα κατά την ενδομήτριο ζωή, τότε αυτές μπορεί να προληφθούν".

Είναι φανερό ότι χρειάζεται περισσότερη βασική και κλινική ερευνητική δουλειά. Είναι δε χαρακτηριστικό ότι εάν η έρευνα η σχετική με το αναπαραγωγικό σύστημα του άρρενος συγκριθεί με αυτή σε πολλούς άλλους κλάδους της ιατρικής επιστήμης, τότε φαίνεται σημαντικά περιορισμένη. Πολύ περισσότερη δουλειά χρειάζεται για τις τοξικές ουσίες, του περιβάλλοντος οι οποίες έχουν δυνητικά δράση οιστρογόνων. Πώς απορροφώνται και πώς μεταβολίζονται; Συσσωρεύονται στον οργανισμό;

Αυτές οι χημικές ουσίες φαίνεται να είναι εξαιρετικά ανθεκτικές στη διάσπαση, υπάρχουν στα τρόφιμα και συσσωρεύονται στο σώμα μας. Σε διάφορα ζώα, υψηλές συγκεντρώσεις ουσιών με δράση οιστρογόνων, έχουν συσχετιστεί με ανωμαλίες του αναπαραγωγικού συστήματος που συμπεριλαμβάνουν αλλαγές στην ποιότητα του σπέρματος σε ενήλικα ποντίκια τα οποία είχαν εκτεθεί κατά τη νεογνική ζωή τους σε polychlorinated biphenyl μέσω του γάλακτος της μητέρας τους.

Ακόμα περισσότερο ανησυχητικά είναι τα στοιχεία ότι στα ποντίκια απλή μητρική έκθεση σε μικροποσότητες dioxin δεν έχει μεν επίδραση στη μητέρα αλλά όμως αυξάνει τη συχνότητα κρυψορχίας στους άρρενες απογόνους και προκαλεί κατά την ενήλικα ζωή δοσοεξαρτώμενη μείση του βάρους των όρχεων και του αριθμού των σπερματοζωαρίων. Διάφορες άλλες ουσίες όπως ισομερή του dicophane (DDΤ) και ορισμένες ουσίες που χρησιμοποιούνται για τη ρύθμιση της επιφανειακής τάσης των διαλυμμάτων, έχει αποδειχθεί ότι έχουν δράση σαν οιστρογόνα και η λίστα αυτών των χημικών ουσιών εξακολουθεί να αυξάνεται, δεν είναι γνωστό εάν η έκθεση των ανθρώπων σε αυτές τις χημικές ουσίες είναι ικανή να προκαλέσει οιστρογονική δράση απευθείας ή μέσω άλλων μηχανισμών αλλά παιρόμοια αποτελέσματα έχουν παρουσιαστεί σε άγρια ζώα. Δεν είναι επίσης γνωστό ποιες συγκεντρώσεις και ποια μείγματα αυτών των χημικών ουσιών μπορεί να είναι επικίνδυνα για την αναπαραγωγική λειτουργία του άρρενος.

Παρά τις υπάρχουσες ασάφειες και αμφιβολίες, το θέμα είναι ιδιαίτερα σοβαρό και θα πρέπει να προσπαθήσουμε να αποκτήσουμε περισσότερα και καλύτερα στοιχεία, με προοπτικές μελέτες στο γενικό πληθυσμό, σχετικές με τη λειτουργία και την υγεία των όρχεων του ανθρώπου.

πίσω στις "Αμφισβητήσεις"