Η επιτυχής νεφρική μεταμόσχευση βελτιώνει την ποιότητα ζωής των ασθενών σε τελικό στάδιο χρονίας νεφρικής ανεπάρκειας που αντιμετωπίζονται με θεραπεία υποκατάστασης της νεφρικής λειτουργίας (αιμοκάθαρση, περιτόναική κάθαρση. Κατά την διάρκεια της τελευταίας δεκαετίας έχει επιτευχθεί εντυπωσιακή βελτίωση στα αποτελέσματα των νεφρικών μεταμοσχεύσεων. Η νοσηρότητα και η θνησιμότητα έχουν υποχωρήσει σημαντικά. Η θνησιμότητα στο τέλος του πρώτου έτους, κατά την διάρκεια του οποίου επισυμβαίνουν οι περισσότεροι θάνατοι, είναι μικρότερη από 5% για μεταμοσχευμένους με νεφρούς από συγγενείς δότες και 5% έως 10% για μεταμοσχευμένους με πτωματικούς νεφρούς. Είναι επίσης αξιοσημείωτο ότι τα τελευταία χρόνια οι αντενδείξεις για νεφρική μεταμόσχευση έχουν περιοριστεί σημαντικά.

Αφού, όμως, η δωρεά πτωματικών μοσχευμάτων δεν επαρκεί, υπάρχει μια συνεχώς αυξανόμενη διαφορά μεταξύ των αναγκών και της προσφοράς με συνέπεια ο αριθμός των ασθενών που βρίσκονται στην λίστα αναμονής να αυξάνει δραματικά. Επειδή δε κάθε ασβενής που βρίσκεται σε θεραπεία υποκατάστασης της νεφρικής λειτουργίας δεν έχει κάποιο ζώντα συγγενή σαν πιθανό δότη, εξετάζεται το ενδεχόμενο ενός ζώντος μη συγγενή δότη. Λόγω πολλών (νομικών, οικονομικών, ηθικών κλπ) προβλημάτων, οι ασθενείς πηγαίνουν συχνά σε χώρες του τρίτου κόσμου για να προμηθευτούν νεφρό. Αυτό, όμως, δημιουργεί εμπορία οργάνων και έτσι η μεταμόσχευση από ζώντες μη συγγενείς δότες (εφόσον σχετίζεται με αμοιβή) θεωρείται από τους περισσότερους στις ανεπτυγμένες χώρες μη ηθική.

Είναι γενικά παραδεκτό στον δυτικό κόσμο ότι η εμπορευματοποίηση της δωρεάς οργάνων δεν είναι αποδεκτή και έτσι οργανώνονται προγράμματα πτωματικών μεταμοσχεύσεων ή μεταμοσχεύσεων με ζώντες συγγενείς και συναισθηματικά εμπλεκόμενους δότες. Σε άλλες περιοχές του κόσμου και ιδιαίτερα στις Ινδίες και την Νότιο Αμερική, έχει αποδειχθεί ότι οι μεταμοσχεύσεις από ζώντες μη συγγενείς δότες είναι αποτελεσματικές όσο και οι πτωματικές μεταμοσχεύσεις. Στις Ινδίες η δωρεά οργάνων από μη συγγενή δότη εμπλέκει ένα σύστημα αμοιβομένης προσφοράς ενώ στην Νότιο Αμερική έχει θεωρηθεί ότι τα οφέλη από την άμεση πληρωμή για την προμήθεια οργάνων δεν αντισταθμίζουν τις ηθικές αντιρρήσεις εναντίον αυτής της πρακτικής. Τα μοσχεύματα μπορεί να δίδονται σε ασθενείς της ίδιας χώρας ή σε ασθενείς που έρχονται από άλλη χώρα για να εξασφαλίσουν μόσχευμα τα οποίο δέν είναι διαθέσιμο με παρόμοιο τρόπο στην πατρίδα τους. Με δεδομένη την εύκολη και σχετικά φθηνή μετακίνηση σε όλο τον κόσμο είναι πιθανόν αυτή η πρακτική να συνεχιστεί και, ενδεχομένως, να επεκταθεί.

Ορισμένοι θεωρούν αυτή την μορφή θεραπείας σωστή υπό την προϋπόθεση ότι εξασφαλίζονται ιδανικές ιατρικές και οικονομικές συνθήκες για τους δότες. Αλλά, για να μειωθεί το κόστος της διαδικασίας, αυτές οι μεταμοσχεύσεις πραγματοποιούνται συνήθως σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα ώστε οι ασθενείς αλλά και οι δότες δεν εκτιμούνται σωστά για την επέμβαση και αυτό μπορεί να προκάλεσει σοβαρές επιπλοκές κατά την μετεγχειρητική περίοδο. Επιπλέον, οι ασθενείς εξέρχονται από το νοσοκομείο όσο γίνεται ενωρίτερα για να μειωθεί το κόστος και να αυξηθούν τα κέρδη.

Σε πρόσφατη μελέτη στην Τουρκία εκτιμήθηκαν 34 ασθενείς που έκαναν μεταμόσχευση νεφρού από μη συγγενή ζώντα δότη σε δύο κέντρα στις Ινδίες. Το κόστος της διαδικασίας ήταν περίπου 10.000-12.000 δολλάρια ΗΠΑ και συμπεριελάμβανε τα έξοδα ταξιδιού, την προμεταμοσχευτική εκτίμηση, την επέμβαση της μεταμόσχευσης τα έξοδα της άμεσης μετα-μεταμοσχευτικής παρακολούθησης και την αμοιβή του μεσολαβητή. Περίπου 1.000 δολλάρια ΗΠΑ δόθηκαν στον δότη σαν "δώρο". Οι ρυθμίσεις για την επέμβαση δεν έγιναν από ιατρούς. Ο χρόνος της προμεταμοσχευτικής εκτίμησης των ασθενών κυμαινόταν από 3 έως 25 ημέρες, όλοι ήσαν άνδρες ηλικίας 23 έως 32 ετών και παρέμειναν στο νοσοκομείο από 6 έως 25 ημέρες κατά την μετα-μεταμοσχευτική περίοδο.
Ο μέσος χρόνος παρακολούθησης στο ειδικό κέντρο της Τουρκίας ήταν 210 ημέρες, δεκατέσσερεις από τους ασθενείς είχαν ομαλή πορεία και παρακολουθήθηκαν σαν εξωτερικοί ασθενείς. Οι υπόλοιποι νοσηλεύτηκαν λόγω των ακολούθων χειρουργικών και/ή ιατρικών επιπλοκών κατά την εισαγωγή τους: συρίγγιο ουροποιητικού σε δύο ασθενείς, λεμφοκήλη σε τρεις ασθενείς, απόφραξη ουροποιητικού σε δύο ασθενείς, έλκος από κατάκλιση σε ένα ασβενή, σοβαρή μόλυνση τραύματος σε ένα ασθενή, έμφραγμα μυοκαρδίου σε ένα ασθενή, οξεία μη αναστρέψιμη απόρριψη σε δύο ασθενείς, ουρολοίμωξη σε δύο ασθενείς, πνευμονία σε δύο ασθενείς, συμφορητική καρδιακή ανεπάρκεια και σοβαρές ηλεκτρολυτικές διαταραχές σε δύο ασθενείς, σακχαρώδης διαβήτης και κετοξέωση σε ένα ασθενή, νεφροτοξικότητα από κυκλοσπορίνη σε δύο ασθενείς, νεφρό-, ηπατό- και νευροτοξικότητα από κυκλοσπορίνη σε ένα ασθενή.
Τον πρώτο μήνα, τρεις ασθενείς παρουσίασαν ελονοσία, ένας γενικευμένη μυκητιασική λοίμωξη και ένας ασπεργίλλωση του ουρογεννητικαύ συστήματος. Σε δύο ασθενείς διαγνώστηκε ιογενής ηπατίτιδα Β που ακολουθήθηκε από χρονία ενεργό ηπατίτιδα δύο έως τέσσερεις μήνες μετά την επέμβαση και σάρκωμα kaposi διαπιστώθηκε σε δύο άλλους ένα και πέντε μήνες μετά την επέμβαση. Ένας ασθενής πέθανε από γενικευμένη μυκητίαση και ένας άλλος από πνευμονία. Νεφρεκτομή έγινε σε δύο ασθενείς λόγω μη αναστρέψιμης συμπτωματικής απόρριψης.

Σύμφωνα με την άποψη των ερευνητών ένα πιθανό αίτιο της αυξημένης επίπτωσης των επιπλοκών θεωρείται ότι είναι η ανεπαρκής εκτίμηση των δοτών και των ασθενών την προμεταμοσχευτική περίοδο. Επιπλέον, πολλοί από τους ασθενείς επέστρεψαν στις χώρες τους χωρίς αγωγή για τις επιπΛοκές της μετα-μεταμοσχευτικής περιόδου.
Είναι σαφές από τα παραπάνω ότι η νεφρική μεταμόσχευση από ζώντες μη συγγενείς δότες στις αναπτυσσόμενες χώρες εμπεριέχει υψηλό κίνδυνο ιατρικών και/ή χειρουργικών επιπλοκών πέραν των ηθικών προβλημάτων. Απαιτείται άμεση αύξηση ταυ αριθμού των πτωματικών και από συγγενή δότη μοσχευμάτων σε όλες τις χώρες της Δύσης για να αποφευχθεί η απαράδεκτη εμπορευματοποίηση της δωρεάς οργάνων.